19 februari 2018

Vrijwilligster Paula blogt: Beter een goeie buur…

Momenteel zijn we in de verhuismodus….. Van de 4 kinderen zijn er het afgelopen jaar 2 verhuisd, 1 is aan het verhuizen en 1 is met vriend een huis aan het kopen. Toen het verhuizende kind een huis aan het kopen was met haar man, had ik stilletjes gehoopt dat ze dichterbij kwam wonen. Het eerste kleinkind droeg ze in haar buik met zich mee en hoe graag had ik gehad dat ze “om de hoek” zou komen wonen. Helaas. Van de 125 kilometer verderop, worden het er nu 117. Weliswaar beter bereikbaar, maar toch.

Inmiddels ben ik oma geworden! En er wordt nu verhuisd. Veel wordt er van mij niet verwacht. Af en toe oppassen, helpen met dingen waar ik goed in ben (gordijnen naaien) en de heren die van alles ophangen bijstaan met: “geef even de schroevendraaier aan” en “kijk even of er een andere passende bout is in dat bakje”.

Het zware werk, dat hoeft niet. Er komt via WhatsApp een oproepje aan alle vrienden en familie met: “komend weekend gaan we verhuizen. Wie kan er komen helpen?” In de loop van de dag zie ik steeds meer reacties van nummers die mij niet bekend zijn. Ik ben blij en dankbaar. Ik hoef niet te helpen. Ik hoef écht niet te helpen. Ze hebben een heel netwerk om zich heen en zelfs de koffiepot hoef ik niet te regelen, ook daar is in de vriendenkring iemand behendig genoeg mee. Mam, kom jij maar weer, als alles klaar is, kijken hoe mooi het geworden is”.

Na het verhuisweekend ga ik dan weer aan het werk bij de Vrijwillige Hulpdienst Eindhoven. Wat een contrast. Maandagochtend is het altijd druk aan de telefoon. Er wordt weer een beroep gedaan op ons, door allerlei mensen die niet zo’n rijke vrienden-/familie-/kennissenkring hebben.

Er wordt gebeld door een mevrouw die een losse plank heeft, kan iemand dat op komen hangen? Ik heb niemand die dat kan komen doen. De schroeven zijn los gekomen van de muur en ik heb een kleine uitkering. Dan belt er iemand die vraagt of er een muurtje behangen kan worden. Ze heeft al eens rondgevraagd in de kennissenkring, maar inmiddels is iedereen op leeftijd. Kinderen heeft ze niet, dus wie kan dat dan komen doen? En een mevrouw die net verhuisd is. Alle dozen staan nog ingepakt in huis, want ze heeft niet zo veel energie om dat zelf allemaal in de kasten te zetten.

Voor de renovatie was er wel hulp. Maar nu het huis gerenoveerd is, moet ze alles weer zelf opruimen. Kan er iemand van de Vrijwillige Hulpdienst Eindhoven komen helpen? Allemaal van die klusvragen waarvan ik denk: “Waar is die goeie buur…?”

Blij ben ik met de sociale netwerken die om onze kinderen heen bestaan. Maar ik ben ook erg blij dat we bij de Vrijwillige Hulpdienst Eindhoven een heel klein beetje “netwerk” kunnen vervangen voor veel mensen die een beroep op ons doen.

Paula