Rob Sparnaaij - Dementiemaatje

Ik doe het net zo goed voor Wil en Ans als voor mezelf

Dementiemaatje

Rob Sparnaaij (64) geniet sinds kort van zijn pensioen. Hij woont in Gestel en had tijd over voor vrijwilligerswerk. Dat kwam goed uit want Wil van der Made (87) lijdt aan Alzheimer en woont samen met zijn vrouw Ans in een Vitalis Woonzorggroep in ’t Lint vlakbij Kortonjo. Vanaf mei dit jaar komt Rob elke woensdagmiddag namens de Vrijwillige Hulpdienst Eindhoven (VHE) om samen met Wil iets leuks te doen. We praten met Rob, Wil en Ans over het vrijwilligerswerk. En Wil mag dan wel vergeetachtig zijn maar dat belet hem niet om het hoogste woord te voeren en regelmatig met een grap ons gesprek op te fleuren.

Vrijwilligerswerk kan ook gewoon leuk zijn

Rob: “Ik heb in de grafische sector gewerkt en heb geen professionele ervaring met de begeleiding van demente bejaarden. De Vrijwillige Hulpdienst Eindhoven verzorgt wel trainingen op dit gebied maar die heb ik nog niet gevolgd. Ik ben dus eigenlijk een ongediplomeerd vrijwilliger, tot nu toe.”
Wil: “Maar hij doet het hartstikke goed hoor zonder diploma’s!”
Rob: “De Vrijwillige Hulpdienst Eindhoven vroeg mij om Wil wat gezelschap te bieden, een eindje te lopen of samen te fietsen en dat wilde ik wel eens proberen. Nu ben ik er elke woensdagmiddag. Voor mij ook allemaal nieuw. Ik ben er zo ingestapt en ik vind het superleuk. Het is prachtig wandelen hier in Genneper Parken en soms gaan we eieren halen bij de Genneper Hoeve. En ondertussen maar praten hè. Vooral over vroeger. Over zijn tijd bij Philips of bij Sala in de binnenstad. Heel interessant is dat. Ik doe het dus net zo goed voor Wil als voor mezelf. Niet om een beter gevoel te krijgen zoals je vaak hoort maar gewoon omdat ik het leuk vind en amusant. Het zit in me om andere mensen te willen helpen. Maar het allerbelangrijkste is dat Ans dan tijd en ruimte heeft om even iets voor zichzelf te doen.”

Ans: “We hebben 58 jaar in Strijp gewoond op de Welschapsedijk. Wil kreeg de indicatie voor zorg en zo zijn we eind 2016 in ‘t Lint terecht gekomen. Ik had meteen veel contacten met andere bewoners. Vooral ’s avonds is er van alles te doen: zingen, dansen, optredens… We hebben een prachtige ontmoetingsruimte: Rendez Vous. Ik vind het eigenlijk jammer dat niet iedereen aan de activiteiten mee kan doen. Het is goed om af en toe uit je appartement te komen. Ik krijg bijna de neiging om ze op te halen en hun rolstoel er naar toe te duwen want ik heb zelf na mijn pensioen ook 20 jaar vrijwilligerswerk gedaan. Ik deed de verkoop in een Kringloopwinkel in Best. Het geld ging allemaal naar kleinschalige projecten in Derde Wereld landen. Op een gegeven moment moet je dat laten vallen als je man constant begeleiding nodig heeft. Daarom is het ook beter om hier te wonen. Het is een mooie flat en het voelde meteen goed. Ik had nooit gedacht dat ik zo snel zou kunnen wennen. Ik verlang helemaal niet terug naar Strijp.”
Wil: “Ja ja, tis allemaal mooi hier maar ik had het graag gemist. As ge niks mankeert dan komde hier ook niet terecht. Ik heb Alzheimer, geheugenverlies. Maar alles bij elkaar mag ik niet mopperen. Of hier ook ‘gewone’ bejaarden wonen? Ja, da’s mijn geluk, (lachend) daarom mocht ons Ans ook mee.“

Sommige dingen weet je wel en andere ben je kwijt

Ans: ”Ik heb vorig jaar een herseninfarct gehad en krijg op woensdagmiddag fysiotherapie. Alles is gelukkig goed hersteld, alle functies zijn weer terug. Ik ben elke woensdag blij als ik Rob zie. Ik vind het heel prettig en het geeft me rust. Het was mijn zoon die contact heeft gezocht met de VHE voor een Dementiemaatje zoals ze dat daar noemen.”
Wil: “Het is zo gek: sommige dingen weet je en andere ben je kwijt. Tis wel een ongemak. Soms moet ik iets doen maar dan ben ik vergeten hoe het moet, terwijl ik het de vorige keer toch ook gedaan heb. Maar voor de rest gaat het hartstikke goed. Hoe oud ik ben? Tja, twee keer de helft (lacht). Ik weet het niet, maar ben wel van 28 mei 1930. Mijn vrouw is 40 geworden. Maar da’s al wel even geleden hoor (lacht uitbundig).”
Rob: “Dat is wel bijzonder dat Wil zijn leeftijd niet weet maar wel zijn geboortedatum. Hij kan ook eindeloos over vroeger vertellen over zijn werk als elektrotechnicus en installateur. Soms vertelt hij zes keer hetzelfde maar dat geeft niet. Ik heb ook gemerkt dat hij wel mijn gezicht herkent maar mijn naam vergeet.”

De grootste verandering in ons leven

Ans: Ons leven is wel veranderd sinds we hier wonen. Volgende week trekken hier om de hoek ook vrienden van vroeger in. Die kennen we al 58 jaar. Maar er zijn er ook veel weggevallen. Dat krijg je als je ouder wordt. Ik ben nooit zo met leeftijd bezig geweest, maar we zijn nu toch wel echt bejaard aan het worden. Dat voelt ook echt zo. In één keer zit je midden tussen de rollators. Ik neem bij de boodschappen tegenwoordig zelfs al een flesje advocaat mee want dat hoort zo, denk je dan… Ik hoop trouwens dat ons verhaal veel nieuwe vrijwilligers in beweging zet. Al geven ze iemand af en toe maar een aai over de bol. Hier op ‘t Lint heeft het personeel het zo druk. Wat zou het fijn zijn als een vrijwilliger dan een keer zo’n rolstoel duwt….